δεύτερη ζωή δεν έχει…

Στ’ αληθινά, στα ψεύτικα, το λέω και τ’ ομολογώ
σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά,
δεύτερη ζωή δεν έχει…. Οδ. Ελύτης

φαντασια

Δε φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει… Τρέχει η πουτάνα ανεξέλεγκτη, και με στέλνει με το κεφάλι στον τοίχο κάθε φορά που σπιντάρει… Θέλω να τη σταματήσω. Να τη δέσω. Να την εξολοθρεύσω. Αλλά με νικάει. Κάθε φορά μου ξεγλιστρά από τις γωνίες και τις ευθείες. Όχι, δε θα βάλω το σχετικό κομμάτι να παίζει ως ηχητικό τοπίο από πίσω. Άλλο θα βάλω.  αφιερωμένο… [powerpress url=”http://www.mikrosympan.com/wp-content/uploads/2010/05/Orestis_Ntantos_-_Tha_pao_otan_goustaro.mp3″]

αυλαία

ώρα να φεύγω… βάλτε τη μουσική εξόδου να παίζει… δε θες, δε γουστάρεις… είμαι εδώ και είσαι αλλού… κλείνω τις πόρτες μου, κλείνω τα μάτια μου, σφαλίζω τα πατζούρια. θα συνεχίσω να αναπνέω… και τελικά θα σε σβήσω. συνέχισε να παίζεις, να απολαμβάνεις να ερωτεύεσαι και να ενθουσιάζεσαι. είναι μεταδοτικό. απλά καμιά φορά, κάποιος πονάει. κατεβάστε την αυλαία.. σβήστε τα φώτα.. αποχωρώ…  από τη σκηνή σου αποχωρώ… κι όποτε θελήσεις, ψάξε με. θα είμαι εδώ. μάλλον.

χάος ή πόνος

Κοιτάζω στα μάτια το Χάος, και του λέω να πάει να γαμηθεί… Αρπάζω από το λαιμό τον Πόνο, και τον σφίγγω για να πνιγεί… Ακόμα είναι ζωντανός και δυνατός, με κλωτσάει και με ξεσκίζει. – Πέθανε καργιόλη, πέθανε!!!! Τα χέρια μου κουράστηκαν κι εσύ ψόφο δεν έχεις..

δε θέλω να γλυτώσω από τα όμορφα…

Πώς να σου πω για αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου, θρονιαστήκαν και φωτίσανε για λίγο τ’ όνειρό μου κι οι στιγμές χορέψανε μπροστά μου σα σκιές· άλλες ανήκαν εδώ κι άλλες χανόντουσαν στο χτες. Σκορπισμένες όλες στης ζωής το βιβλίο κι οι σελίδες οι θαμπές, τσακισμένες στα δύο να μου θυμίζουν ότι κάπου στα παλιά τα μονοπάτια είναι της μνήμης μου τα πιο όμορφα κομμάτια· αγαπημένα σαν όργανα παλιά ξεκουρδισμένα, μακριά από μένα, περασμένα ξεχασμένα, ξεμακραίνουν λίγο- λίγο μ’ ένα χρόνο σακάτη κι έτσι φουντώνει του πόνου το γινάτι. Ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω και στην ανάγκη […]

ας πονέσω…

καθώς απορούσα, κι αναρωτιώμουν τι στην ευχή κάνω εγώ εδώ, τι με κρατάει δεμένη; είμαι δεμένη ή το φαντάζομαι; αυτοπεριορίζομαι; αυτοπροστατεύομαι; κρύβομαι; φοβάμαι; βολεύομαι; λυπάμαι; ΜΕ λυπάμαι; θυμήθηκα τον Τάσο Λειβαδίτη: «ας πονέσω αν είναι, τελικά, να ξαναζωντανέψω…» και κατάλαβα πως Με έχω χάσει. Με έχω νεκρώσει. Με έχω κρύψει. Και νόμιζα ότι δεν πονάω. Ξέρεις τι ανακάλυψα όμως; Πάλι πονάω. Mουλωχτά, σιωπηλά. Tόσο σιωπηλά που ούτε που με ακούω. Oύτε εσύ, ούτε κανείς… Αλλά πονάω, αλλιώς! Γιατί ΔΕΝ είμαι ΕΓΩ! Αυτό που ζω δεν είμαι εγώ. Είμαι ένα μέρος μου. Το βολικό τμήμα μου. Το εύκολο κομμάτι μου. Αυτό […]